Engelsmanplaat. En zere poten.

De naam ‘Engelsmanplaat’ komt van de stranding van een schip van de Schiermonnikoogse schelpenvisser Feye Willems Engelsman in 1708. En het schijnt dat er nog  restanten van het wrak te zien zijn. Moet je er wel eerst even heen lopen, vanuit Wierum, over het Wad. Heb ik trouwens ooit gedaan.  Lees verder!

Dode zeehonden in Duitsland: dodelijk virus?

Tja, het lijkt weer prijs: dode zeehonden in Duitsland. In Denemarken, bij Anholt, werden eerder al pakweg 100 dode zeehonden gevonden waarbij men aanvankelijk dacht aan de zeehondenpest (het ‘phocine distemper virus’) – maar autopsie wees uit dat de Deense zeehonden waren gestorven aan een longinfectie als gevolg van een bacterie. Het gaat om kwetsbare en zwakke dieren en niet, in tegenstelling tot de zeehondenpest – om gezonde dieren die sterven. Lees verder.

 

 

Soap: Wel en wee in de natuurtuin

Wij hebben een natuurtuin. Dat betekent niet dat het een zooitje is; stap voor stap maken we de tuin steeds mooier. Maar de natuur heeft een belangrijke plek. Vogels, insecten, zoogdieren, amfibieën: allemaal welkom (en aanwezig). De tafel is gedekt.
Zonder slag of stoot gaat dat niet en goedbeschouwd is het een soapserie op zich. Daarom vandaag de dubbele pilotaflevering van de serie ‘Wel en wee in de natuurtuin’. Lees verder!

 

 

Its time to change the web, one pixel at a time

- Swami

Soundcloud Audio Post Format

Malorum temporibus vix ex. Ius ad iudico labores dissentiunt. In eruditi volumus nec, nibh blandit deseruisse ne nec, vocibus albucius maluisset ex usu.

Read More

Is dat nou zielig? Pijn in de microkosmos.

Op het veldje achter ons huis zag ik een week of twee terug tot mijn plezier grote aantallen paardenbijters jagen. Die doen dat graag in groepen. Het was prachtig: in het strijklicht van de namiddagzon (dit kan zo in een doktersroman) glinsterden hun vleugels alsof ze van gouddraad gesponnen waren. En ze vraten een heleboel muggen en vliegen op. Lees verder.

 

 

Duivenvoorde

Tussen de Starrevaartplas en de Meeslouwerplas in viel me nu pas op dat je op enig moment tussen de boerderijen en de bomen door een glimp van kasteel Duivenvoorde (dat bijna twee kilometer verderop ligt) kan opvangen. Een gezicht dat in de afgelopen 100 jaar weinig veranderd zal zijn. Maar wie is het ooit opgevallen? Lees verder.

 

 

 

Sprinkhaanzanger

Ooit maakte ik samen met Maarten (ja, die) een prachtige tocht in onze kayak. Van onze laatste centen hadden we een kampeeruitrusting gekocht en in de kayak gepropt. Onze tenten stonden aan de rand van de Nieuwkoopse plassen. Het moet eind juli geweest zijn. En ergens tussen rietkragen hoorden we iets wat me jaren is blijven intrigeren.  Een bescheiden mysterie in het moeras. Lees verder!

 

 

Regen

Waar komt al die regen vandaan?! Waar het woord regen vandaan komt weten we.

regen* [neerslag] {oudnederlands regan 901-1000, middelnederlands regen, rein} oudsaksisch, oudhoogduits regan, oudfries rein, oudengels, oudnoors regn, gotisch rign; buiten het germ. latijn rigare [besproeien], litouws rokė [motregen], albaans rrjeth [vloeien]. Lees verder!

 

 

 

Onbewoonde eilanden

Op Engelsmanplaat staat een huisje. ’s Avonds, als ik in bed lig en niet meteen kan slapen, droom ik ervan op daar te wonen. Ver van al het gezeik van iedereen. Lees verder!

 

 

Velduil op Schiermonnikoog

Het was prachtig weer, we waren op de Binnenkwelder van Schiermonnikoog. Wat valt er dan nog te wensen?
We zochten en vonden kiekendieven. Graspiepers zongen overal om ons heen (dazen beten in onze benen, maar bij die constatering laten we het even), en zo stonden een poosje tevreden om ons heen te kijken, toen mijn vrouw zei: “Roofvogel op 13:00 uur!”. Ik keek door mijn lens – het was een velduil! Lees verder.

 

 

 

Het verprutsen van een landschap

Ik ga klagen. Mooie uitzichten: voor normale mensen een lust voor het oog. Maar voor wethouders en projectontwikkelaars een kans om nieuwbouw neer te plempen.
Een overbodig industrieterrein, een pretpark of een horecagelegenheid die niet strookt met het bestemmingsplan, waar niemand om heeft gevraagd, maar die er toch komt. Lees verder.

 

 

 

Bruine kiekendief

Er zitten bruine kiekendieven in de buurt. Gisteren, na het eten ging ik er snel heen. Om een bruine kiekendief mooi te fotograferen moet je natuurlijk mazzel hebben: mooi licht, mooi zicht, enzovoorts. En geen domme dingen doen. Gisteravond presteerde ik het om tot twee keer toe op de verkeerde plek te staan. Ik had ze ergens anders dan verwacht zien landen, en posteerde me waar ik zicht had op de nieuwe plek. Vervolgens landden ze weer op de oorspronkelijke plek.
Het is net als bij de kassa in de supermarkt wisselen van rij: slecht plan. Lees verder!

De blinde bij: stuimeelvreter

Over zweefvliegen heb ik al vaker wat geschreven. Maar nu er van alles bloeit in de tuin is er een extra dimensie te ontdekken aan al die bijen, hommels en andere stuifmeelvreters die ze nog leuker maakt om naar te kijken. Lees verder!

 

Elf jonge vossen

De vos breidt zich uit over Nederland. En nu ook hier en dat is goed. Immers: de aanwezigheid van zo’n toppredator betekent dat het goed gaat met de voedselketen. Trouwens: dat hele ganzenprobleem laat zich makkelijk oplossen door de natuur: hallo vos! Lees verder.

 

Knutsel mee met Maarten: bouw een gans, deel 2 t/m 4

Maarten Schoemaker is behalve een goede vriend ook enthousiast verzamelaar van fossielen. Hij schrijft over de vreemde en interessante vondsten die hij, over het algemeen op het strand, doet. Over het algemeen onder zijn alias Mees Brilmans. Dit keer deel 2 t/m 4  van de handleiding voor het reconstrueren van een ganzenskelet. Pas op: vandaag gaat het meuren!
Lees verder…

Knutsel mee met Maarten: ganzenskelet met naamkaartje

Maarten Schoemaker is behalve een goede vriend ook enthousiast verzamelaar van fossielen. Hij schrijft over de vreemde en interessante vondsten die hij, over het algemeen op het strand, doet. Over het algemeen onder zijn alias Mees Brilmans.

Deze keer een handleiding voor het opzetten van een ganzenskelet. Want hoe doe je dat eigenlijk, een mooi skelet in elkaar zetten? Of om in Maarten’s termen te blijven: een ganzenspicht. Vandaag deel 1. Lees verder!.

Over de roodborsttapuit én over dagdromen

Soms is een beetje hulp of een goed advies heel welkom. Vorige week kwam ik ergens buiten de stad een bevriende vogelaar tegen, die een leuke tip gaf: hij legde uit waar ik een roodborsttapuit kon vinden. Ik stond om 6:30 uur op, fietste naar de bewuste plek, bleef een tijdje rustig rondkijken en…ja! In de ochtendzon. Lees verder!

Een b24, een crash en een boerderij.

2 augustus 1921.
Het is een warme dag: 32 graden en onbewolkt. Op een boerderij  aan de Noord-aase vliet bij Zoeterwoude voert iemand de kippen. Het ruikt naar hooi. In de buurt zijn staan steeds de molens die in de zeventiende eeuw de polders droog hebben gemalen. Ze zijn nog in gebruik.
Bijna 6000 kilometer verderop wordt in Scranton (Pennsylvania) een jongetje geboren: John.

Lees verder.

Een huwelijkscadeau voor mevrouw visdief

Huwelijkscadeau is het juiste woord niet, want visdieven zijn monogaam. Ze komen elk jaar op dezelfde plek om elk jaar een nieuw gezin te stichten. En er hoort een ritueel bij. De visdief weet namelijk: geef je vrouw een vis en je zit gebakken. En dat werkt in elk geval bij visdieven. Lees verder!

Rietzanger

Acrocephalus schoenobaenus. Dat betekent volgens mijn bronnen iets als spitskoppige beklimmer van biezen en russen. Het is de zondagse naam van de rietzanger. En wát een naam. Maar laten we hem eens nader bezien.

Acro betekent iets als het hoogste, aan de top staan, en biezen heten in het latijn schoenoplectus. Maar zoals vaak blijft er nog een vraag over: cephalus was een Athener, zoon van Hermes en Herse. Wat hij van doen had met dit vogeltje, of beter: wat dit vogeltje met hem van doen heeft is mij een raadsel. Lees verder!

Luchtgevecht: kievit versus kiekendief

Kieviten zijn in de buurt van het nest behoorlijk agressief en aldus worden vooral kraaien en roofvogels zoals de kiekendief of de buizerd aangevallen. Dit keer was een bruine kiekendief de klos. Lees verder!

Nieuwe foto’s in de portfolio

Ik heb maar weer eens wat nieuwe  foto’s (uit mijn archief) in mijn portfolio opgenomen. Gewoon, omdat het kan. Op de beginpagina (klik op het logo linksboven) even naar beneden scrollen (onder ‘recent toegevoegd’) et voilà.

En: er zijn weer wat nieuwe inschrijvingen op deze website geregistreerd.
Voor nieuwe bezoekers: Iedere tiende inschrijver krijgt gebak – en we naderen de 30! Als je je nu inschrijft is de kans op gebak dus groot! Wie zelf tien inschrijvers weet aan te brengen krijgt natuurlijk dubbel gebak.

Rode soldaten en hotels

Wie hier kwam om te lezen over bolsjewistische soldaten en hun tijdelijke verblijfplaatsen komt van een koude kermis thuis. De rode weekschildkever is hier het onderwerp. Dat en de insectenhotels in onze tuin.
De rode weekschildkever (je ziet ze vanaf nu vaak op schermbloemen) is een carnivoor die ook wel ‘rood soldaatje’ wordt genoemd.  Weer zo’n stomvervelend verkleinwoord. En een volkomen onterechte liefkozing:  de rode soldaat is sterk giftig. Lees verder!

De buurtkruidentuin: adoptiegroen

Nederland vertegelt. Steeds meer mensen willen een tuin zoals je die bij rouwcentra en crematoria ziet: lekker strak met veel tegels. En soms zelfs kunstgras! Een dooie boel, kun je met recht zeggen.
Maar je kunt iets tegenover die tegeltrend zetten! Adoptiegroen heet het.  Lees verder.

Zeearend

Ik val maar met de deur in huis: dit gaat over de lelijkste foto’s op deze website. Maar ook over scholeksters, grutto’s, en een zeearend.

Gisteren was ik gaan fietsen met zoon Bram (2) en grote vriend Jonathan (3) in de fietskar. Op weg zag ik een groep scholeksters wervelen. Prachtig! Dat wervelen bij scholeksters schijnt trouwens van doen te hebben met paarvorming en wellicht zelfs conditietraining.
Maar die schoonheid kon de heren slechts marginaal boeien. Ik ging vandaag terug, alleen, maar met camera. Lees verder!

Steenloper

In de Scheveningse wijk Duindorp, zo las ik, is de PVV de bij de gemeenteraadsverkiezingen de grootste partij geworden. En dat bracht me iets in herinnering. Nee – geen politiek correct gezwets op deze website. Het deed me heel ergens anders aan denken.

Ik liep tijdens mijn studie stage, ergens in Scheveningen. Een jaar lang liep ik elke pauze naar het strand en het noordelijke havenhoofd. Ik zag dat de zee elke dag een andere kleur heeft, dat zwanen ook in zout water zwemmen en ik zag steenlopers. Ik zag een hondshaai, en haalde mijn voet open aan een mossel. Lees verder!

 

Winterkoning, holbewoner, troglodiet

Het klinkt als een rij scheldwoorden waarvan er een niet in het rijtje thuis hoort. En ergens klopt dat wel, want ik gebruik het woord troglodiet (holbewoner) nog wel eens ter bemoediging van een collega. Maar troglodytes troglodytes is de wetenschappelijke naam van de winterkoning. En dit is een verhaal over leugens en bedrog. Lees verder!

Van stam tot bank

Ergens zag ik een paar mooie stammen liggen. En ik wilde nog eens een tuinbank maken voor Bram. Bram was op de driewieler en die heeft een kleine laadbak, dus we hebben drie keer heen en weer gelopen tussen huis en bosperceel: telkens met een stam rechtop in de laadbak. Jammer dat Bram bij de laatste ronde met zijn knie in de hondenstront viel en jammer dat ik daar pas achter kwam toen ik hem had opgetild en hij met zijn knie tegen mijn buik zat. Lees verder.

Vreet exoten op!

Nee, het is niet de nieuwe leus van een kannibalistische rechtse splinterbeweging. En hoewel het wat xenofoob klinkt: dat is het niet. Hoewel: je zou het ‘biologische xenofobie’ kunnen noemen. In Nederland hebben we een probleem, en dat probleem is de Amerikaanse rivierkreeft. Die verdringt de beschermde inheemse rivierkreeften (voor zover die nog niet zijn gedecimeerd door de kreeftenpest) en vreet sloten kaal.  En dat stemt ons allen natuurlijk tot grote droefenis.
Maar dat is niet nodig, want ik heb een plan. Opeten! Lees verder.

2013 of: Een kleine ode aan het Groene Hart.

Nooit gedacht dat mijn hersenen ooit de zin “Lang leve de bovengrondse elektriciteitskabels!” zouden vormen. In 2013 gebeurde het gewoon. Ik realiseerde me hoe weinig je ze nog ziet, die houten palen, het liefst een beetje scheef, met van die grote witte keramieken (?) stoppen eraan. Toen ik vroeger vloekend vanuit school over de lange dijk naar mijn dorp fietste (toen was ik nog niet zo gecharmeerd van het hele poldergebeuren), zag je ze overal. Ik word oud, geloof ik. Lees verder.

 

 

 

Nieuwe wildernis?

De ‘nieuwe wildernis’ moet een ode aan de natuur zijn. Die ode bestaat vreemd genoeg vooral uit przewalskipaarden en oerrunderen die de boel kaalvreten. Natuur? Er staat een hek er omheen. Paarden en koeien met een hek eromheen. Dat noem je vee. Lees verder.

Over zweefvliegen en hommels

Wie op het internet zoekt op zweefvliegen, vindt al snel pagina’s van vrolijke thermiekvliegers die best een paar centen te besteden hebben aan een motorloos vliegtuig. En daar is niets mis mee. Maar wie zoekt naar een manier om de zweefvliegen in zijn tuin te determineren heeft het lastig. De familie der syrphidae is een nogal onoverzichtelijk zooitje. Een familie vol met zweefvliegen die allemaal op elkaar lijken – maar ook een familie met een heleboel vreemde ooms en tantes. En, nogal onvermoed, een beroemd familielid.  Lees verder!

Wieringen

Voor het eerst was ik een weekeinde weg, zonder mijn vrouw en zonder mijn zoontje. Soms is het nodig om je hoofd leeg te maken. Een lastige periode afsluiten en zo. Nu gaat dat het beste op een plek die niet al te ver van huis ligt (geen tijd verspillen aan autorijden naar de plaats van bestemming), maar ver genoeg om echt weg te zijn. Voormalig eiland Wieringen was dus een logische keuze. Een mooie plek om  in mijn eentje de zaken op een rij zetten.
Maar het leven komt soms wat onverwacht uit de hoek en zo ontstond deze gids ‘Loslaten: zo moet dat dus niet’.

Lees verder!

Nieuwe foto’s

Nou ja, eigenlijk oude foto’s, die ik op onze huwelijkreis, op La Gomera (Canarisch eiland) maakte. Vol romantiek dus! In mijn portfolio te vinden.

Terzijde. De Canarische eilanden heetten ooit Canariae Insulae, wat eiland van de honden betekent. De kanarie is naar deze eilanden, waar hij oorspronkelijk vandaan komt, genoemd. Inderdaad: de kanarie heet eigenlijk hond.

Vroege glazenmaker

Wat men bij de redactie van de Libelle waarschijnlijk níet weet is dat het woord libelle in de 15e eeuw de betekenis had van smaadschrift, of  ‘geschrift met de eis van de aanklager’.  Ergens lezen we in 1488 over ‘famose libellen, lasterlijke pamfletten’ en ‘alderhande ergerlijcke Libellen’.  Lees verder!

Mier

Mensen houden niet van werken. Daarom is iedereen blij met het weekeinde en vakantie.  We dromen ervan om de loterij te winnen en ontslag te nemen vanuit het vliegtuig. Vrij. Maar de meeste kantoren lijken op formicaria en we werken ons suf, waarschijnlijk tot de toekomstige pensioenleeftijd van 83. Deprimerend. Lees verder.

Dageraad

Ik had het ook morgenstond kunnen noemen, maar dat heeft nog de belofte van een zonsopkomst in zich. Die was er gisteren niet of althans: niet aan deze kant van de wolken te zien. Het was trouwens nog maar net licht aan het worden, ruim voor de daadwerkelijke zonsopkomst. Schemer en nevel. Lees verder…

Boomklever

Tijden lang was, als iemand zei  “Ik heb een boomklever gezien.” de standaardreactie binnen de plaatselijke vogelwerkgroep: Kan niet! Niet in deze omgeving. Hier nooit waargenomen!  Bijna moest de argeloze melder vrezen voor zijn leven. Maar nu niet meer. Lees verderrrr…

Vallen en opstaan

Onze toenmalige flat keek uit op een wetering. ’s Zomers bekeek ik visdieven, ’s winters schaatspret. Zo zag ik dit kereltje. “Vallen en opstaan jongen, wen er maar aan.”  Dat dacht ik toen ik hem zag ploeteren. Sentimentele praat natuurlijk, ingegeven door de herinnering aan hoe ik leerde schaaten van mijn vader. Op ‘krabbertjes’; schaatsjes met vier ijzertjes eronder.  Lees verder….

Tiende inschrijver vereerd met gevulde koek

Het is een enorme mijlpaal: er zijn 10 inschrijvingen geregistreerd voor deze website. En beloofd is beloofd: de (IEDERE!) 10e inschrijver krijgt gebak. Van de (en iedere) 100e inschrijver hang ik een foto aan de muur.

De tiende inschrijver is Frank. Frank verkoos het om in persoon zijn gebak in ontvangst te nemen. Hij kreeg een gevulde koek van de bakker. Ik had hier links een foto van een gevulde koek willen plaatsen maar Frank heeft niet een maar twee gevulde koeken opgegeten en dus was er niets meer over om te fotograferen. Het hiernaast afgebeelde bitterkoekje komt wel van dezelfde bakker.

Desgevraagd verklaarde Frank: “www.dolfsiebert.nl betekent ontzettend veel voor mij. Mijn inschrijving was dus vanzelfsprekend.”.  En, met tranen in zijn ogen: “Mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn.”.

Blijf ook op de hoogte van nieuwe natuurberichten en nieuwe foto’s

Wie zich nog niet heeft ingeschreven doet er goed aan dat alsnog te doen (rechts op deze pagina). Je blijft op de hoogte (en gezien het kleine aantal bezoekers hier ben je dan écht heel progressief/avant garde) én: iedere tiende inschrijver krijgt iets uit de familie der gebak- en koekachtigen! In persoon af te halen (met koffie), of per post (zonder koffie).

 

Privacy Settings
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy
Youtube
Consent to display content from Youtube
Vimeo
Consent to display content from Vimeo
Google Maps
Consent to display content from Google