De bruine kikkers zijn weer terug.

Een tijdje terug vond zoon Bram een dode kikker in de vijver. Jammer, maar dat gebeurt. We laten hem drogen en dan kan hij de verzameling in.

Vandaag zag ik er onder het ijs (er ligt nog een plak van een paar centimeter) een stuk of vijf! Levend, welteverstaan. Of ze in de vijver in winterslaap waren of weer terug zijn gekomen tijdens de warmte in januari weet ik niet. Maar ze zijn er. Een leuke waarneming, want andere jaren heb ik me wel eens afgevraagd waar ze toch bleven.

Hieronder: niet lang meer, en dan zien we dit!

Het virus, of beter: de schimmel die ik de afgelopen jaren heb waargenomen op sommige kikkers, lijkt ze inderdaad niet veel te doen. De vraag is nu: wanneer vangt het kikkerconcert aan? Nu ik weet dat ze er zijn, kan ik gaan bijhouden wanneer de concertenreeks (elke avond een voorstelling) begint. En me afvragen waarom ze dán gaan zingen en niet eerder. We zullen zien. Nee, horen.